یادداشت از: محمد غلامی
جوانانی که مهاجرت می‌کنند، با چالش‌هایی نظیر تفاوت فرهنگی، دلتنگی، مشکلات قانونی و نژادپرستی مواجه‌اند. اما در عین حال، آنان می‌توانند با پشتکار و سازگاری، در کشورهای مقصد نقش‌آفرین باشند و حتی نماینده‌ای شایسته از فرهنگ خود گردند. بسیاری از موفق‌ترین مهاجران جهان، جوانانی بوده‌اند که با امید، علم و تلاش، مرزها را پشت‌سر گذاشته‌اند.
اما چرا بسیاری از جوانان به فکر رفتن می‌افتند؟ پاسخ این پرسش، تلنگری برای مسئولان است. اگر فرصت‌های شغلی، آزادی اندیشه، شفافیت اقتصادی و عدالت اجتماعی در وطن فراهم باشد، بسیاری ترجیح می‌دهند در کنار خانواده، در کشور خود رشد کنند. مهاجرت باید یک انتخاب باشد، نه یک اجبار.
از سوی دیگر، برای جوانانی که در حال مهاجرت‌اند، برنامه‌ریزی، آگاهی از قوانین، یادگیری زبان و شناخت فرهنگ مقصد اهمیت زیادی دارد. بدون این آمادگی، مهاجرت ممکن است به سرخوردگی، انزوا یا حتی بازگشت اجباری منجر شود.
جوان مهاجر، پُلی است میان فرهنگ‌ها. اگر حمایت شود، می‌تواند نه‌تنها برای خود بلکه برای کشور مبدأ و مقصد ارزش‌آفرین باشد. باید نگاه به مهاجرت، از تقبیح یا اغراق فاصله بگیرد و به یک پدیده‌ی انسانی و چندبعدی تبدیل شود.